راهنما در یک نگاه

راهنمای عمل بالینی 2022 CDC برای تجویز مواد افیونی برای درد (راهنمای عمل بالینی 2022) ابزاری بالینی برای کمک به پزشکان و بیماران در کنار هم برای تصمیم گیری های آگاهانه و محور بیمار در مورد مراقبت از درد است.

راهنمای عمل بالینی 2022 شامل 12 توصیه برای پزشکان ارائه مراقبت از درد برای بیماران سرپایی در سن 18 سال یا بالاتر با درد حاد (مدت زمان کمتر از 1 ماه) ، درد تحت حاد (مدت زمان 1-3 ماه) یا درد مزمن (مدت زمان بیش از3 ماه).

به طور خاص ، راهنمای عمل بالینی 2022 برای کمک به پزشکان در نظر گرفته شده است:

• ارتباط با بیماران در مورد مزایا و خطرات درمان درد ، از جمله درمان مواد افیونی برای درد را بهبود بخشید
• ایمنی و اثربخشی درمان درد را بهبود بخشید
• کاهش درد
• عملکرد و کیفیت زندگی را برای بیماران مبتلا به درد بهبود بخشید
• خطرات مرتبط با درمان درد افیونی (از جمله اختلال مصرف مواد افیونی ، مصرف بیش از حد و مرگ) را کاهش دهید

2022 توصیه های دستورالعمل بالینی

12 توصیه به چهار بخش مورد توجه گروه بندی می شوند.

توصیه ها بر اساس یک بررسی منظم از شواهد علمی است ، در حالی که مزایا و مضرات ، ارزش ها و ترجیحات و تخصیص منابع را در نظر می گیرد. CDC از یک کمیته مشورتی منشور فدرال به دست آمد. شرکای فدرال ؛عموم مردم از جمله بیماران ، مراقبان و پزشکان. و داوران همکار با تخصص علمی و بالینی.

این توصیه ها در مورد مدیریت درد مربوط به بیماری سلول داسی ، درمان درد ناشی از سرطان ، مراقبت تسکین دهنده یا مراقبت های پایان عمر صدق نمی کند.

پنج اصل راهنما برای اجرای توصیه ها

این پنج اصل راهنما باید به طور گسترده از اجرای توصیه های دستورالعمل بالینی 2022 مطلع شوند. اصول راهنما به ویژه برای بهبود مراقبت و ایمنی بیمار از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

1. درد حاد ، تحت حاد و مزمن باید به طور مناسب ارزیابی و درمان شود و مستقل از اینکه آیا مواد افیونی بخشی از رژیم درمانی هستند.
2. توصیه ها داوطلبانه هستند و برای حمایت از مراقبت های شخصی ، شخص محور در نظر گرفته شده اند. انعطاف پذیری برای تأمین نیازهای مراقبت و شرایط بالینی یک بیمار خاص مهم است.
3. یک رویکرد چند حالته و چند رشته ای برای مدیریت درد که در سلامت جسمی ، سلامت رفتاری ، خدمات و پشتیبانی طولانی مدت شرکت می کند ، و نتایج سلامت مورد انتظار 1 و بهزیستی هر فرد بسیار مهم است.
4. توجه ویژه باید برای جلوگیری از به کارگیری نادرست این دستورالعمل عمل بالینی فراتر از استفاده مورد نظر یا اجرای سیاست هایی که ظاهراً از آن ناشی می شود و ممکن است منجر به عواقب ناخواسته و بالقوه مضر برای بیماران شود، داده شود.
5. پزشکان، مطب ها، سیستم های بهداشتی و پرداخت کنندگان باید با هوشیاری به نابرابری های بهداشتی رسیدگی کنند. ارائه ارتباطات مناسب از نظر فرهنگی و زبانی، از جمله ارتباطاتی که برای افراد دارای معلولیت قابل دسترسی باشد. و دسترسی به یک رژیم مناسب، مقرون به صرفه، متنوع، هماهنگ و موثر برای مدیریت درد غیردارویی و دارویی برای همه افراد تضمین شود.

1 اصطلاح "پیامدهای سلامت مورد انتظار" به آنچه انتظار می رود بر اساس شرایط سلامتی/پزشکی فرد اتفاق بیفتد، اشاره دارد.

استفاده مورد نظر از راهنمای عمل بالینی CDC 2022 برای تجویز مواد افیونی برای درد

این دستورالعمل عمل بالینی فقط توصیه هایی را ارائه می دهد. جایگزین قضاوت بالینی و تصمیم گیری فردی و بیمار محور نمی شود. از جدول زیر به عنوان یک مرجع سریع برای اهداف راهنمای عمل بالینی 2022 استفاده کنید.

• یک ابزار بالینی برای بهبود ارتباط بین پزشکان و بیماران و توانمندسازی آنها برای اتخاذ تصمیمات آگاهانه و شخص محور در رابطه با مراقبت از درد با هم.
• در نظر گرفته شده برای پزشکان مراقبت های اولیه و سایر پزشکانی که مراقبت های درد را برای بیماران سرپایی 18 سال یا بالاتر با موارد زیر ارائه می کنند:
  • درد حاد (مدت زمان کمتر از 1 ماه)؛
  • درد تحت حاد (مدت 1-3 ماه)؛یا
  • درد مزمن (بیش از 3 ماه).
  • جایگزینی برای قضاوت بالینی یا مراقبت فردی و شخص محور.
  • در نظر گرفته شده برای استفاده به عنوان استانداردهای غیرقابل انعطاف مراقبت در بین بیماران و/یا جمعیت بیماران توسط متخصصان مراقبت های بهداشتی، سیستم های بهداشتی، داروخانه ها، پرداخت کنندگان شخص ثالث، یا حوزه های قضایی دولتی یا منجر به کاهش سریع یا قطع ناگهانی مواد افیونی برای بیماران شود.
  • قانون، مقررات و/یا سیاستی که عمل بالینی یا جایگزینی برای برچسب گذاری مورد تایید FDA را دیکته می کند.
  • قابل اجرا برای:
    • مدیریت درد مربوط به بیماری سلول داسی شکل؛
    • مدیریت درد ناشی از سرطان؛
    • مراقبت تسکینی؛یا
    • مراقبت از پایان زندگی

    تعیین اینکه آیا مواد افیونی برای درد شروع شود یا نه

    همه بیماران مبتلا به درد باید درمانی دریافت کنند که بیشترین فواید را نسبت به خطرات داشته باشد.

    توصیه های 1 و 2 به تعیین اینکه آیا باید مواد افیونی برای درد شروع شود یا نه

    درمان های غیرپیوئیدی عبارتند از:

    • داروهای غیرپیوئیدی مانند استامینوفن، داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) و داروهای ضد افسردگی و ضد تشنج منتخب
    • درمان های فیزیکی (مانند گرما درمانی، طب فشاری، دستکاری ستون فقرات، مدولاسیون عصبی الکتریکی از راه دور، ماساژ، ورزش درمانی، کاهش وزن)
    • درمان رفتاری (به عنوان مثال، رفتار درمانی شناختی، کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی)

    درمان های غیرپیوئیدی حداقل به اندازه اپیوئیدها برای بسیاری از انواع رایج درد حاد مؤثر هستند.

    پزشکان باید استفاده از درمان های دارویی غیردارویی و غیرافیوئیدی را متناسب با شرایط خاص و بیمار به حداکثر برسانند و تنها در صورتی که پیش بینی می شود مزایا از خطرات برای بیمار بیشتر باشد، درمان با مواد افیونی را برای درد حاد در نظر بگیرند.

    قبل از تجویز درمان با مواد افیونی برای درد حاد، پزشکان باید با بیماران در مورد مزایای واقع بینانه و خطرات شناخته شده درمان با مواد افیونی صحبت کنند.

    درمان های غیرپیوئیدی برای دردهای تحت حاد و مزمن ترجیح داده می شوند. پزشکان باید استفاده از درمان های دارویی غیردارویی و غیر مخدر را متناسب با شرایط خاص و بیمار به حداکثر برسانند و تنها در صورتی شروع به درمان با مواد افیونی را در نظر بگیرند که پیش بینی شود منافع مورد انتظار برای درد و عملکرد بیشتر از خطرات برای بیمار باشد.

    قبل از شروع درمان با مواد افیونی برای درد تحت حاد یا مزمن، پزشکان باید با بیماران در مورد فواید واقع بینانه و خطرات شناخته شده درمان با مواد افیونی صحبت کنند، باید با بیماران برای تعیین اهداف درمانی برای درد و عملکرد کار کنند، و باید در نظر بگیرند که در صورت وجود فواید، چگونه درمان با مواد مخدر متوقف می شود. از خطرات بیشتر نباشد

    انتخاب مواد افیونی و تعیین دوز مواد افیونی

    انتخاب مناسب مواد افیونی و دوز از فاکتورهای مهم زمانی است که درمان با مواد افیونی به عنوان بخشی از برنامه مدیریت درد بیمار تجویز می شود. توصیه های 3-5 به انتخاب و دوز مواد افیونی می پردازد.

    

    هنگام شروع درمان با مواد افیونی برای دردهای حاد، تحت حاد یا مزمن، پزشکان باید به جای اپیوئیدهای طولانی رهش و طولانی اثر (ER/LA)، اپیوئیدهای رهش فوری را تجویز کنند.

    مواد افیونی با رهش فوری: داروهای سریع تر با اثر تسکین درد کوتاه تر. به عنوان مثال می توان به مورفین، اکسی کدون یا هیدروکودون اشاره کرد.

    مواد افیونی طولانی رهش و طولانی اثر: داروی کندتر با طول مدت اثر تسکین درد طولانی تر. به عنوان مثال می توان به متادون، فنتانیل ترانس پوستی، یا نسخه های با رهش طولانی مواد افیونی مانند اکسی کدون، هیدرومورفون، هیدروکودون و مورفین اشاره کرد.

    هنگامی که مواد افیونی برای بیماران ساده لوح مواد افیونی با درد حاد ، تحت حاد یا مزمن آغاز می شود ، پزشکان باید کمترین دوز موثر را تجویز کنند.

    اگر مواد افیونی به دلیل درد تحت حاد یا مزمن ادامه یابد ، پزشکان باید هنگام تجویز مواد افیونی در هر دوز ، از احتیاط استفاده کنند ، باید هنگام در نظر گرفتن افزایش دوز ، مزایا و خطرات فردی را با دقت ارزیابی کنند ، و باید از افزایش دوز بالاتر از سطح جلوگیری کند که احتمالاً بازده کمتری در مزایای نسبت به خطرات دارد. به بیماران

    

    برای بیمارانی که قبلاً درمان مواد افیونی را دریافت می کنند ، پزشکان باید هنگام تغییر دوز مواد افیونی ، مزایا و خطرات و مراقبت از ورزش را با دقت وزن کنند.

    • اگر مزایا از خطرات ادامه درمان با مواد افیونی بیشتر باشد ، پزشکان باید با بیماران همکاری نزدیکی داشته باشند تا در حالی که درمان مواد افیونی را ادامه می دهند ، روشهای درمانی غیر اوپیوئیدی را بهینه کنند.
    • اگر مزایا از خطرات ادامه درمان با مواد افیونی بیشتر نباشد ، پزشکان باید سایر روشهای درمانی را بهینه کنند و با بیماران نزدیک همکاری کنند تا به تدریج به کاهش دوزها یا بر اساس شرایط فردی بیمار ، مناسب تر و ناپدید شوند.

    مگر اینکه نشانه هایی از مسئله تهدید کننده زندگی مانند علائم هشدار دهنده از مصرف بیش از حد بیش از حد (به عنوان مثال ، سردرگمی ، آرام بخش یا گفتار دوغاب) وجود داشته باشد ، درمان مواد افیونی نباید به طور ناگهانی قطع شود ، و پزشکان نباید به سرعت دوزهای مواد افیونی را از دوزهای بالاتر کاهش دهند.

    تصمیم گیری در مورد مدت زمان تجویز اولیه مواد افیونی و انجام پیگیری

    توصیه های 6 و 7 به مدت زمان درمان مواد افیونی و پیگیری روتین بیمار می پردازد.

    

    هنگامی که مواد افیونی برای درد حاد مورد نیاز است ، پزشکان برای مدت زمان انتظار درد به اندازه کافی شدید که به مواد افیونی نیاز داشته باشد ، باید مقدار بیشتری را نسبت به مدت مورد انتظار درد تجویز کنند.

    پزشکان باید طی 1-4 هفته از شروع درمان مواد افیونی برای درد تحت حاد یا مزمن یا افزایش دوز ، مزایا و خطرات را با بیماران ارزیابی کنند. پزشکان باید به طور مرتب از مزایا و خطرات ادامه درمان مواد افیونی با بیماران ارزیابی کنند.

    ارزیابی ریسک و پرداختن به مضرات احتمالی استفاده از مواد افیونی

    ارزیابی ریسک و پرداختن به مضرات احتمالی استفاده از مواد افیونی با توصیه های 8 ، 9 ، 10 ، 11 ، 12 مورد بررسی قرار می گیرد.

    

    قبل از شروع و به صورت دوره ای در طول ادامه درمان مواد افیونی ، پزشکان باید خطر ابتلا به آسیب های مربوط به مواد افیونی را ارزیابی کرده و در مورد خطر با بیماران صحبت کنند.

    پزشکان باید با بیماران همکاری کنند تا در استراتژی های برنامه مدیریت برای کاهش خطر ، از جمله ارائه نالوکسان ، همکاری کنند.

    • از بیماران در مورد استفاده از مواد مخدر و الکل خود بپرسید و از ابزارهای معتبر استفاده کنید یا با متخصصان رفتاری مشورت کنید تا از سلامت روان و اختلالات مصرف مواد استفاده کنند.
    • از داده های PDMP و غربالگری سم شناسی به عنوان مناسب برای ارزیابی استفاده از مواد کنترل شده همزمان استفاده کنید که ممکن است بیماران را در معرض خطر بیشتری برای اختلال مصرف مواد افیونی و مصرف بیش از حد قرار دهد.

    هنگام تجویز درمان اولیه مواد افیونی برای درد حاد ، تحت حاد یا مزمن و به صورت دوره ای در طی درمان مواد افیونی برای درد مزمن ، پزشکان باید تاریخچه بیمار را در مورد تجویز مواد کنترل شده با استفاده از داده های نظارت بر داروی تجویز شده (PDMP) بررسی کنند تا مشخص شود که آیا بیمار دریافت می کنددوزهای مواد افیونی یا ترکیبی که بیمار را در معرض خطر زیاد مصرف بیش از حد قرار می دهد.

    پزشکان هنگام تجویز مواد افیونی برای درد تحت حاد یا مزمن ، باید مزایا و خطرات آزمایش سم شناسی را برای ارزیابی داروهای تجویز شده و همچنین سایر مواد کنترل شده تجویز شده و بدون تجویز در نظر بگیرند.

    پزشکان باید هنگام تجویز داروهای درد افیونی و بنزودیازپین ها به طور همزمان از احتیاط خاص استفاده کنند و در نظر بگیرند که آیا مزایای آن از خطرات تجویز همزمان مواد افیونی و سایر افسردگی های سیستم عصبی مرکزی است.

    داروهای تأیید شده توسط FDA که برای درمان اختلال مصرف مواد افیونی نشان داده شده است شامل بوپرنورفین ، متادون و نالترکسون است. اطلاعات مربوط به صلاحیت ها و روند تجویز بوپرنورفین از سوء مصرف مواد و اداره خدمات بهداشت روان در دسترس است.

    پزشکان باید برای درمان بیماران مبتلا به اختلال در مصرف مواد افیونی ، داروهای مبتنی بر شواهد را درمان یا ترتیب دهند.

    سم زدایی به تنهایی ، بدون دارو برای اختلال در مصرف مواد افیونی ، به دلیل افزایش خطرات برای از سرگیری مصرف مواد مخدر ، مصرف بیش از حد و مرگ بیش از حد ، برای اختلال در مصرف مواد افیونی توصیه نمی شود.