آنالیز فنی صفر تا صد

انتقال منظم به خالص صفر نیاز به تغییرات قابل توجهی در تخصیص سرمایه دارد. برآوردهای آینده توسط مک کینزی بر اساس سناریویی که گرم شدن آن به 1. 5 درجه سانتیگراد محدود می شود و رسیدن به صفر خالص تا سال 2050 از شبکه برای سبز کردن سیستم مالی (NGFS) نشان می دهد که هزینه کردن بر روی دارایی های فیزیکی در سیستم های انرژی و استفاده از زمین به میزان قابل توجهی افزایش یافته و تغییر می کند. به امروز. در برآورد فعلی ما ، سناریوی خالص صفر 2050 مستلزم هزینه دارایی های فیزیکی 9. 2 تریلیون دلار در سال در سیستم های انرژی و کاربری زمین تا سال 2050 است. این نشان دهنده 3. 5 تریلیون دلار بیشتر از هزینه های سالانه فعلی در این مناطق است ، همه اینهاباید در آینده با دارایی های کم انتشار هزینه شود. این هزینه افزایشی معادل نیمی از سود شرکت های جهانی ، 7 درصد از هزینه های خانوار ، یک چهارم از کل درآمد مالیاتی است و حدود 20 درصد بیشتر از میانگین افزایش سالانه بدهی های عمومی است که بین سالهای 2005 تا 2020 دیده می شود. اگر در نظر بگیریم. تکامل احتمالی این هزینه ، با توجه به رشد جمعیت ، رشد تولید ناخالص داخلی و حرکت فعلی به سمت انتقال خالص صفر ، هزینه سرمایه کوچکتر خواهد بود اما قابل توجه است. در واقع ، اگر سناریوی "سیاست های فعلی" NGFS ، که سیاست های قانونی و کاهش هزینه در فن آوری های کلیدی در انتشار کم مصرف را به خود اختصاص می دهد ، به عنوان پایه ای گرفته می شود ، هزینه سالانه افزایشی در یک سناریوی خالص صفر می تواند 0. 9 تریلیون دلار بالاتر باشد (مانندمخالف با شماره 3. 5 تریلیون دلاری که در بالا ذکر شد).

مدیریت دارایی های رشته ای (بازنشستگی زودرس یا استفاده از املاک موجود ، کارخانه و تجهیزات موجود) نیز بخش مهمی از اطمینان از جابجایی سرمایه مؤثر خواهد بود. بر اساس سن دارایی های آنها ، برخی از جغرافیاها بیشتر از سایرین در معرض دید قرار می گیرند. نیروگاه های زغال سنگ به طور معمول عمر مفیدی از 40 تا 60 سال دارند ، اما سن نیروگاه های زغال سنگ در کشورها متفاوت است - به عنوان مثال ، به طور متوسط 13 سال در هند ، در مقایسه با 39 سال در ایالات متحده. علاوه بر این ، 300 گیگاوات تقریبی اضافی از ظرفیت گیاهان زغال سنگ (معادل نزدیک به 15 درصد از ظرفیت نصب جهانی) در حال حاضر در حال ساخت است یا تصویب شده است. 15 ردیاب کارخانه زغال سنگ جهانی ، مانیتور جهانی انرژی ، ژوئیه 2021 ، GlobalEnergyMonitor. org.

در همین زمان ، هزینه های گسترده عمومی در طول دو سال گذشته برای رفع تأثیرات اقتصادی و اجتماعی COVID-19 ، نشانگر بزرگی از منابعی است که می توانند هنگام تشخیص خطر به وضوح بسیج شوند. 16 دولت برای محافظت از شرکت ها و افراد ، حمایت مالی گسترده ای را ارائه داده اند. برآوردها حاکی از آن است که حمایت مالی جهانی بالغ بر 13. 8 تریلیون دلار ، با 7. 8 تریلیون دلار هزینه های افزایشی و درآمد بخشنده و 6. 0 تریلیون دلار در تزریق سهام ، وام و ضمانت از مارس 2020 است. نگاه کنید به: تأثیر سرزمینی Covid-19: مدیریت بحران و بازیابی در سراسرسطح دولت ، پاسخ سیاست OECD به Coronavirus (COVID-19) ، سازمان همکاری و توسعه اقتصادی ، 10 مه 2021 ، OECD. ORG. علاوه بر این ، تنظیمات اقتصادی درگیر در رسیدن به خالص صفر به صورت برنامه ریزی شده احتمالاً مانع از ایجاد بیشتر خطرات جسمی و هزینه های اضافی ناشی از انتقال بی نظم تر می شود. همانطور که از بانک مرکزی اروپا در گزارش اخیر خود بیان شده است ، "هزینه های کوتاه مدت انتقال در مقایسه با هزینه های تغییر آب و هوا در میان مدت تا بلند مدت کم رنگ است."17 Spyros Alogoskoufis و همکاران ، آزمون استرس آب و هوا در سطح اقتصاد ECB ، بانک مرکزی اروپا ، سری مقاله گاه به گاه ECB شماره 281 ، سپتامبر 2021 ، ECB. Europa. eu.

در واقع در دراز مدت و در کل ، هزینه های پیشرو سرمایه برای انتقال خالص صفر منجر به صرفه جویی در عملیاتی برای اقتصاد جهانی به طور کلی از طریق کاهش مصرف سوخت ، بهبود مواد و بهره وری انرژی و کاهش هزینه های نگهداری می شود. بسیاری از این سرمایه گذاری ها در حال حاضر مقرون به صرفه هستند و با بازده همراه هستند. با این حال ، در کوتاه مدت ، چالش های مختلفی باید مدیریت شود: افزایش سرمایه و تأمین اعتبار در این مقیاس ، مدیریت عدم اطمینان فن آوری سرمایه گذاری ، با توجه به معاملات بازدارنده ریسک و سوق دادن سرمایه به کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه. تجزیه و تحلیل مک کینزی نشان می دهد که کشورهای کم درآمد ، به عنوان مثال ، بیشتر از سایرین به عنوان سهم تولید ناخالص داخلی-حدود 1. 5-2. 5 بار در آفریقا و هند مانند اروپا یا آمریکای شمالی-در بخش عمده ای به دلیل رشد سریع اقتصادی و نیازهای لازم ، سرمایه گذاری می کنند. گسترش زیرساخت های برق در یک انتقال خالص صفر. افزایش و استقرار سرمایه نیز برای بخش ها و جغرافیای خاص چالش برانگیز تر خواهد بود.

سوالات کلیدی برای ذینفعان:

• بزرگترین نیازهای سرمایه در بخش ها و جغرافیاها چیست؟چگونه این نیازها بر اساس ترکیب فناوری های مستقر شده برای انتقال خالص صفر متفاوت خواهد بود؟
• کجا سرمایه در حال حاضر به سمت سرمایه گذاری های مورد نیاز جریان دارد؟بزرگترین شکاف ها کجا هستند؟
• بر اساس پروفایل های بازنشستگی ریسک ، دوره های بازپرداخت و ویژگی های گسترده تر سرمایه گذاری های سرمایه ، ترکیب احتمالی انواع سرمایه مورد نیاز است (به عنوان مثال ، سهام عمومی ، بدهی عمومی ، سهام خصوصی ، امور مالی پروژه ،و تضمین های عمومی)؟نقش های مربوطه که امور مالی خصوصی و امور مالی عمومی (به عنوان مثال ، وجوه حاکمیتی و بانکهای توسعه چند جانبه) نیاز دارند؟
• چه نوآوری ها و ساختارهای مالی (مانند محصولات جدید مالی ، بازارهای کربن یا امور مالی مخلوط) می تواند با بزرگترین نیازها و فرصت ها ، سرمایه را به بخش ها و جغرافیای های خود سوق دهد و انتقال قهوه ای به سبز را برای شرکت های با شدت کربن سوق دهد؟از کجا ایجاد بازارهای انطباق مؤثر و مؤثر در تسهیل تخصیص سرمایه لازم کمک خواهد کرد؟
• چگونه بازارهای کربن داوطلبانه می توانند به تسهیل در جابجایی سرمایه (به عنوان مثال ، سرمایه گذاری در حذف کربن و جلوگیری از دارایی های جلوگیری یا کاهش) کمک کنند ، و چگونه می توان چنین بازارهایی را اندازه گیری کرد؟چگونه می توان یکپارچگی و عمق این بازارها را تضمین کرد؟
• ارزش دارایی هایی که ممکن است در بخش ها و جغرافیاها وارد شوند چقدر است؟چگونه می توان خطرات مرتبط را به صورت فعال مدیریت کرد؟
• چه ساختارهای تأمین مالی می توانند به جای صرفاً واگذاری آنها ، انگیزه ای برای بازنشستگی و دکربن سازی دارایی های فشرده کربن ایجاد کنند؟
• چه معیارها و تجزیه و تحلیل های جدید برای ایجاد برنامه ریزی سرمایه و هدایت مجدد سرمایه (به عنوان مثال ، بازگشت کربن ، گرم شدن نمونه کارها و آزمایش استرس) لازم است؟

راه حل های روی جدول برای بررسی:

• شفافیت را افزایش داده و افشای قوی از انتشار گازهای گلخانه ای و ارزیابی های مبتنی بر سناریو از خطرات فیزیکی و انتقال را برای آگاهی از تصمیمات مربوط به تخصیص سرمایه بهبود بخشید.
• محصولات و ساختارهای مالی جدید را برای کمک به شرکت ها از بین بردن دارایی های میراث و مقیاس بندی دارایی های جدید با انتشار کم توسعه و مقیاس می کند. راه حل ها می توانند شامل وسایل نقلیه با هدف خاص باشند که شرکت ها را قادر می سازد دارایی های مربوط به میراث حصار حصار را داشته باشند و آنها را مطابق با یک مسیر خالص صفر مبتنی بر علم بازنشسته کنند ، ساختارهای تأمین مالی مانند توافق نامه های خرید بلند مدت از نیروگاه های تجدید پذیر (با کل پایین ترهزینه های چرخه زندگی) برای جایگزینی دارایی های تولید زغال سنگ و ابزارهای مالی جدید (به عنوان مثال ، برای انتشار منفی یا راه حل های مبتنی بر طبیعت).
• بازارهای کربن داوطلبانه جدید را در کوتاه مدت (برای تکمیل ضرورت اصلی شرکت ها برای دکربانیزه کردن عملکرد آنها) و بازارهای انطباق در طولانی مدت توسعه و مقیاس کنید. بازارهای کربن داوطلبانه شامل بازارها هم برای اعتبار اجتناب (به عنوان مثال ، برای جلوگیری از کاهش جنگل ها) و برای اعتبار حذف (به عنوان مثال ، از جنگل زدایی یا ضبط مستقیم هوا) است.
• به طور سیستماتیک و قاطعانه از امور مالی عمومی هم در مقیاس ملی و هم برای تأمین بودجه سرمایه گذاری های کلیدی زیرساخت ها که تأثیرات مثبتی را ارائه می دهند اما تأمین مالی از طریق بازارها دشوارتر است (به عنوان مثال ، ایستگاه های شارژ وسایل نقلیه الکتریکی ، ایستگاه های سوخت رسانی هیدروژن و توقیف کربن) استفاده کنید. بشر
• سرمایه خصوصی Derisk با هدف کاهش ریسک آب و هوا از طریق ضمانت های عمومی یا سایر پرچین های ریسک ، و پشتیبانی از جریان سرمایه به بخش ها و جغرافیاها با شکاف های تأمین مالی بزرگ ، به عنوان مثال ، استفاده مجدد از عملکرد موسسات توسعه-مالی یا بانکهای توسعه چند جانبه برای ارائه از دست دادن اول و از دست دادن اولپرچین های خطر ارزی.
• ایجاد بودجه جدید ، یا ساختار جدید ، چند جانبه یا دولت برای مدیریت شیب دار شدن دارایی های ساطع شده و به حداقل رساندن ارزش در معرض خطر از دارایی های رشته ای.

5- مدیریت تغییر تقاضا و افزایش هزینه واحد تقریباً مدت

تحت یک انتقال خالص صفر ، تغییر در سیاست ها ، فناوری ها و ترجیحات مصرف کننده و سرمایه گذار باعث می شود تقاضا به سمت کالاها و خدمات کم کربن و به دور از کربن های بالا باشد. تغییر در مخلوط انرژی احتمالاً مهمترین آن خواهد بود ، با این وجود پتانسیل کاهش تقاضا برای سوخت های فسیلی و افزایش تقاضا برای قدرت کم انتشار ، هیدروژن و سوخت های زیستی. انتقال انرژی همچنین بر محصولاتی که از سوخت های فسیلی استفاده می کنند ، تأثیر می گذارد ، به عنوان مثال ، در تغییر به سمت وسایل نقلیه کم انتشار و تغییر به سمت سیستم های گرمایشی و پخت و پز کم انتشار. به همین ترتیب ، تقاضا می تواند برای محصولات تولید شده با فرآیندهای فشرده کربن کاهش یابد زیرا کاربران نهایی به جایگزین یا کاهش مصرف آنها می شوند. از طرف دیگر ، صنایعی که کربن را از طریق فناوری های CCS مدیریت می کنند ، سود و رشد می کنند. و فرصت ها در طیف وسیعی از بخش های پشتیبانی ایجاد می شود: به عنوان مثال ، در بخش های تولید بالادست برای پشتیبانی از استقرار فناوری های جدید ، تأمین مالی آب و هوا و خدمات ارزیابی محیط زیست و مدیریت ریسک. این نشان می دهد که شرکت ها و کشورها برای حرکت در این تغییرات تقاضا باید تعدیل کنند ، همچنان رقابتی باقی بمانند و فرصت های ضبط را به خود اختصاص دهند.

شرکت ها همچنین باید با تغییر در هزینه های تولید که می تواند در بخش های خاصی افزایش یابد ، به ویژه در کوتاه مدت ، مقابله کنند. در برخی موارد ، افزایش هزینه به دلیل سرمایه گذاری های پیشرو بالا که برای ایجاد ظرفیت تولید لازم است ، منجر به هزینه های سرمایه (به عنوان مثال ، سرمایه گذاری در ایجاد ظرفیت نسل اضافی و زیرساخت های انتقال و توزیع مرتبط) می شود. در موارد دیگر ، سوئیچ به فن آوری های کربن صفر می تواند به طور قابل توجهی هزینه های عملیاتی را افزایش دهد ، مانند زمان اضافه شدن کربن ، استفاده و واحدهای ذخیره سازی یا هنگامی که از خوراک کربن صفر گرانتر در بخش هایی مانند فولاد و سیمان استفاده می شود. غالباً ، با صعود از فن آوری ها از منحنی یادگیری ، این هزینه ها با گذشت زمان کاهش می یابد. ما مشاهده می کنیم که این اتفاق قبلاً در مورد باد ساحلی و نسل خورشیدی رخ داده است و در حال حاضر برای باد و باتری های دریایی اتفاق می افتد. 18 نگاه کنید به: Alun Gu and Yi Zhou ، "تجزیه و تحلیل منحنی یادگیری از انرژی باد و فن آوری فتوولتائیک در ایالات متحده: کاهش هزینه و اهمیت تحقیق ، توسعه و نمایش ،" پایداری ، آوریل 2019 ، جلد 11 ، شماره 8 ، صص 2310 ،mdpi. com. در طولانی مدت ، نوآوری فناوری می تواند به کاهش هزینه ها در سایر بخش ها نیز کمک کند.

اما امروز ، تجزیه و تحلیل ما نشان می دهد که هزینه اضافی دکربنیزه شدن در برخی از بخش های سخت و پرتحرک باقی مانده است. به عنوان مثال ، هزینه های تولید فولادی سبز بیش از 40 درصد بیشتر از مسیرهای تولید معمولی است و حتی در سال 2050 ، انتظار می رود آنها هنوز 20 تا 30 درصد بیشتر باشند (نمایشگاه 3). بنابراین ممکن است مداخلات مختلفی برای ایجاد انگیزه ای برای انتقال در این بخش ها ، به ویژه در کوتاه مدت مورد نیاز باشد. اقدامات برای تشویق دکربن سازی می تواند شامل تولید کنندگان برای توزیع هزینه های انتقال به ذینفعان در طول زنجیره ارزش (از جمله مصرف کنندگان نهایی) باشد. مرحله به تعهدات برای خرید مقادیر فزاینده ای از مواد سبز ؛تغییر طراحی محصول برای کاهش هزینه ها ؛به عنوان مثال ، بهبود بهره وری از طریق افزایش انرژی یا بهره وری سرمایه. تهیه یا حذف یارانه ؛و اجرای اقدامات نظارتی مانند استانداردهای عملکرد جدید یا سهمیه صفر کربن. چنین تنظیماتی به ویژه برای کالاهای تجاری بین المللی مانند فولاد ، جایی که تولیدکنندگان ممکن است از طرف مناطقی با سیاست های آب و هوایی کمتر بلندپروازانه یا برای مشاغلی که در خدمت مشتریانی هستند که کمتر مایل هستند یا قادر به پرداخت "حق بیمه سبز" هستند ، آسان نخواهد بود.