IQ چیست؟

ضریب هوشی نوعی نمره استاندارد است که نشان می دهد یک فرد از نظر توانایی ذهنی از گروه همسالان خود چقدر بالاتر یا پایین تر است. نمره گروه همتا ضریب هوشی 100 است. این با استفاده از آزمون یکسان برای تعداد زیادی از افراد از همه اقشار اجتماعی - اقتصادی جامعه و گرفتن میانگین بدست می آید.

اصطلاح IQ در سال 1912 توسط روانشناس ویلیام استرن در رابطه با اصطلاح آلمانی Intelligenzquotient ابداع شد. در آن زمان، ضریب هوشی به عنوان نسبت سن عقلی به سن تقویمی × 100 نشان داده می شد. بنابراین، اگر فردی 10 ساله دارای سن ذهنی 10 بود، ضریب هوشی او 100 می شد. اما اگر سن ذهنی آنها بیشتر بود. نسبت به سن تقویمی آنها (مثلاً 12 به جای 10)، ضریب هوشی آنها 120 خواهد بود. به همین ترتیب، اگر سن ذهنی آنها کمتر از سن تقویمی آنها بود، ضریب هوشی آنها کمتر از 100 بود.

هنگامی که آزمون های IQ فعلی توسعه یافتند، میانگین نمره نمونه هنجاری به عنوان IQ 100 تعریف شد. و انحراف معیار (مفهومی آماری که پراکندگی متوسط را توصیف می کند) به عنوان مثال، 16 یا 24 امتیاز هوشی بیشتر یا کمتر از 100 تعریف شد. بسیاری از تست های مختلف، تا زمانی که استاندارد و هنجار شده باشند و توسط انجمن های روان شناسان حرفه ای تایید شده باشند. دو تا از معروف ترین تست های ضریب هوشی عبارتند از "Stanford-Binet" و "Cattell" (در زیر با جزئیات بیشتر توضیح داده شده است). در عمل، واجد شرایط بودن برای Mensa در 2٪ برتر به معنای کسب امتیاز 132 یا بیشتر در آزمون Stanford-Binet یا 148 یا بیشتر در معادل Cattell است.

سنجش هوش - مشارکت کنندگان قابل توجه

سر فرانسیس گالتون

سر فرانسیس گالتون اولین دانشمندی بود که در سال 1884 تلاش کرد تا یک آزمایش هوش مدرن را ابداع کند. در آزمایشگاه باز او، افراد می توانستند دقت بینایی و شنوایی و همچنین زمان واکنش شان به محرک های مختلف را اندازه گیری کنند.

جیمز مک کین کتل

اولین آزمون ذهنی جهان که توسط جیمز مک کین کتل در سال 1890 ایجاد شد، شامل کارهای مشابهی بود که تقریباً همه آنها سرعت و دقت ادراک را اندازه گیری می کردند. اما به زودی مشخص شد که چنین وظایفی نمی توانند پیشرفت تحصیلی را پیش بینی کنند. بنابراین، آنها احتمالاً معیارهای ناقصی هستند که ما آن را هوش می نامیم.

آلفرد بینه

اولین آزمایش ضریب هوشی مدرن توسط آلفرد بینه در سال 1905 ایجاد شد. برخلاف گالتون ، وی از تحقیق علمی الهام گرفته نشده است. در عوض ، او پیامدهای بسیار عملی را در ذهن داشت: برای اینکه بتوانید کودکانی را که نمی توانند با همسالان خود در سیستم آموزشی که اخیراً برای همه اجباری شده بودند ، شناسایی کنند.

آزمون بینه شامل سؤالات دانش و همچنین مواردی بود که نیاز به استدلال ساده داشتند. علاوه بر موارد تست ، بینه نیز به معیار خارجی اعتبار نیاز داشت ، که وی در سن آن یافت. در واقع ، حتی اگر در سرعت رشد تنوع قابل توجهی وجود داشته باشد ، کودکان بزرگتر از لحاظ شناختی پیشرفته تر از افراد جوان هستند. بنابراین ، بینه میانگین سنی را که به طور متوسط کودکان قادر به حل هر مورد بودند ، مشخص کرد و موارد را بر این اساس طبقه بندی کرد. به این ترتیب او می تواند موقعیت کودکان را نسبت به همسالان خود تخمین بزند: به عنوان مثال ، اگر کودکی بتواند مواردی را که به طور متوسط فقط توسط کودکانی که دو سال بزرگتر بودند حل می کرد ، حل کند ، سپس این کودک دو سال جلوتر خواهد بودرشد ذهنی

ویلیام استرن

پس از آن ، یک رویکرد دقیق تر توسط ویلیام استرن پیشنهاد شد ، که پیشنهاد کرد به جای کم کردن سن واقعی از سن تخمین زده شده از عملکرد آزمون ، دومی (با نام "سن ذهنی") باید توسط سابق تقسیم شود. از این رو "سودمند هوش" یا "ضریب هوشی" به عنوان (سن ذهنی) / (سن زمانی) متولد و تعریف شده است. در واقع معلوم شد که چنین محاسبه ای بیشتر مطابق با سایر تخمین های عملکرد ذهنی است. به عنوان مثال ، یک کودک 8 ساله که در سطح یک کودک 6 ساله انجام می شود ، به همان تخمین تحت سیستم Binet می رسد به عنوان یک ساله 6 ساله که در سطح یک کودک 4 ساله اجرا می کند. با این حال ، در سیستم استرن ، این 6 ساله به عنوان 4/6 امتیاز پایین تر کسب می کند<6/8. Experience shows that when they both tu 10, the now 8-year-old is more likely to outperform the now 6-year-old in cognitive tasks; hence Ste’s method proved to be more valid.

لوئیس ترمن

این در ایالات متحده بود که آزمایش ضریب هوشی پس از تجدید نظر در آزمایش لوئیس ترمن ، یک هنجار بسیار مناسب تر از نسخه اصلی به یک داستان موفقیت واقعی تبدیل شد و او آن را به عنوان آزمون استنفورد-بینه منتشر کرد (ترمن یک روانشناس در دانشگاه استنفورد بود). او همچنین مشتاق بود که نتیجه را 100 برابر کند ، بنابراین معادله نهایی برای ضریب هوشی (سن ذهنی) / (سن زمانی) x 100 است. در واقع ، ضریب هوشی 130 به نظر می رسد بسیار خنک تر از ضریب هوشی 1. 3 است.

با این حال ، این روش فقط در کودکان خوب کار می کند. اگر به والدین كودك گفته می شد كه 6 ساله آنها قبلاً توانایی های ذهنی یك 9 ساله به طور متوسط را داشته و بنابراین ضریب هوشی وی 150 نفر بود ، آنها بیش از ماه بودند. اما اگر به پدربزرگ کودک گفته شد که حتی اگر او تنها 60 ساله بود ، توانایی های شناختی او با میانگین 90 ساله به طور متوسط بود ، ممکن است او آن را به عنوان یک تعارف نگیرد. بدیهی است ، تا زمانی که معیار اصلی بینه کاربردی باشد ، این مقدار فقط کار می کند. یعنی تا زمانی که به طور کلی سن بالاتر به معنای توانایی های بهتر باشد. به عبارت دیگر ، هنگامی که رشد ذهنی دیگر اتفاق نمی افتد ، این روش نامناسب است.

دیوید وکسلر

دیوید وکسلر با مقایسه عملکرد با توزیع نمرات آزمون ، که یک توزیع عادی است ، مشکل محاسبه ضریب هوشی بزرگسالان را حل کرد. ضریب هوشی کسانی که نمره آنها برابر با میانگین گروه سنی است 100 بود. به این ترتیب ضریب هوشی متوسط بزرگسال 100 ، دقیقاً مانند ضریب هوشی کودک متوسط در سیستم اصلی. وی از خصوصیات آماری توزیع عادی برای اختصاص نمرات ضریب هوشی بر اساس میزان معاصران که از آن خارج شد استفاده کرد. به عنوان مثال ، کسی که نمره او یک انحراف معیار بالاتر از میانگین بود ، و به این ترتیب 86 ٪ از معاصران خود را از آن استفاده می کرد ، ضریب هوشی 115 و غیره خواهد داشت.

امروز تست های ضریب هوشی

بنابراین ، چرا اگر هیچ چیز تقسیم نشود ، "ضریب هوشی" نامیده می شود؟دلیل ساده این است که مفهوم ضریب هوشی برای دور انداختن این اصطلاح بسیار محبوب شده است. با این وجود ، جالب است که توجه داشته باشید که در بزرگسالان به هیچ وجه یک نکته مهم نیست: این نشانگر این است که در مقایسه با دیگران ، چه عملکردی در آزمایشات ذهنی انجام می دهد. علاوه بر گسترش مفهوم ضریب هوشی ، یکی دیگر از گام های مهم در توسعه آزمایش ضریب هوشی ، ایجاد تست های گروهی بود. قبل از این ، مردم به صورت جداگانه توسط روانشناسان واجد شرایط آزمایش شده بودند. اولین آزمون گروهی برای ارتش ایالات متحده ایجاد شد ، اما آنها به زودی در مدارس ، محل کار و فراتر از آن گسترش یافتند و به یکی از بزرگترین موفقیت های محبوب روانشناسی تبدیل شدند و تا به امروز باقی مانده اند.